Maria had een hekel aan Anna. Al twee jaar bleef de jonge verpleegster dicht bij David, de wettige echtgenoot van Maria.
Anna vond altijd een reden om dichtbij te zijn: een spoedoproep, een âtoevalligeâ ontmoeting bij de winkel, of een langdurig gesprek na het onderzoek. Ze glimlachte te zelfverzekerd en keek hem aan alsof de vrouw ernaast gewoon niet bestond.
Maria zweeg niet. Ze had Anna meerdere keren rechtstreeks gezegd dat ze uit haar familie moest blijven. Maar Anna antwoordde kalm dat David een volwassene was en zelf besliste met wie hij omging. Soms voegde ze er spottend aan toe dat als een man gelukkig thuis was, hij geen aandacht buiten zou zoeken.
Maria kon deze woorden niet vergeten.
David was onlangs veertig geworden, werkte veel en reisde vaak door de wijk. En op een avond stond zijn hart gewoon stil. Alles gebeurde snel.
Toen Anna het nieuws hoorde, ging ze naar Mariaâs huis om afscheid te nemen van haar geliefde. Bij de begrafenis bleef ze aan de kant staan, niet bij de kist. Ze wist dat ze geen recht had om erbij te zijn. Ze stond bleek, met roodverweerde ogen. De weduwe kwam naar haar toe en zei zacht dat ze haar nooit zou vergeven. Ze beschuldigde Anna ervan hun gezin te hebben vernietigd en David naar het graf te hebben gebracht.
â Je zult binnenkort sterven, want ik heb jouw foto in de kist bij je minnaar gelegd.
Anna antwoordde niets en vertrok. En een paar dagen later gebeurde er iets ongelooflijks 
Op de nacht van de dood van haar man haalde Maria een oude foto van Anna uit de lade. Ze keek lang naar de foto en sloop vervolgens stilletjes, terwijl er niemand thuis was, naar de kist en legde de foto op Davidâs borst. Ze dacht dat ze zo haar rivaal zou straffen.Trouwjurken
De weduwe vertelde de minnares zelf over de foto in de kist. En ze deed het niet toevallig.
Maria wist dat hun dorp leefde van geruchten en bijgeloof. Mensen hier geloven meer in tekens, vloeken en âslechte krachtenâ dan in artsen. Precies daarop rekende ze.
Na de begrafenis ging ze naar Anna en zei luid, zodat de buren het hoorden, dat ze haar foto in Davidâs kist had gelegd. En ze voegde eraan toe dat je altijd betaalt voor zulke dingen.
De mensen werden meteen alert, keken elkaar aan, en tegen de avond gingen de geruchten al door het dorp.
Maar de echte reden was anders.
Maria besloot van haar rivaal af te komen, stilletjes en zodanig dat niemand het met haar zou verbinden.
Enkele dagen later voelde Anna zich plotseling slecht. Eerst zwakte, daarna misselijkheid, hevige buikpijn. Binnen 24 uur kon ze niet meer uit bed komen.
Geruchten verspreidden zich meteen door het dorp. Mensen fluisterden dat het de vloek van de weduwe was. Ze zeiden dat je geen foto van iemand anders in een kist mocht leggen, omdat de doden degene op de foto meenemen.
Oudere vrouwen bij de put kruisten zich en verzekerden dat alles gebeurde volgens de wet van âhogere krachtenâ.
Maria zweeg. Ze deed alsof ze zelf verbaasd was. Ze ging zelfs demonstratief naar de kerk.
Maar Anna geloofde niet in mystiek. Ze was medisch opgeleid en wist dat haar toestand leek op vergiftiging. De symptomen waren te duidelijk.
Ze herinnerde zich dat buren haar de afgelopen dagen eten hadden gebracht. Water werd haar ook via kennissen gegeven. Anna stopte met eten van wat ze van anderen kreeg. Ze gebruikte alleen haar eigen voorraden. Ze begon water uit verzegelde flessen te drinken.
