Elke dag verscheen er een oudere vrouw op een oude fiets bij de grens, met een zak zand in het mandje. Lange tijd begrepen de grenswachten niet waarom ze zoveel zand nodig had, tot ze op een dag een onverwacht geheim ontdekten. 
Elke dag, vlak voordat de grenspost openging, kwam dezelfde oude vrouw op haar oude fiets naar de grens. De fiets was versleten, met een krom stuur en krakende pedalen, en voorop, in het mandje, zat altijd een zak zand. De zak was stevig dichtgebonden.
Elke dag verscheen er een oudere vrouw op een oude fiets bij de grens, met een zak zand in het mandje. Lange tijd begrepen de grenswachten niet waarom ze zoveel zand nodig had, tot ze op een dag een onverwacht geheim ontdekten.
In eerste instantie schonken de grenswachten haar niet veel aandacht. Ach ja, ze fietst gewoon door, je weet maar nooit wat voor vreemde mensen er zijn. Maar toen ze elke dag terugkwam, en steeds met hetzelfde zand, rezen er vragen.
«Luister, ze heeft weer zand bij zich,» zei een van de grenswachten.
«Ach kom nou,» antwoordde de tweede. «Wat zou een oude vrouw daar nou in meeslepen?»\
Maar ze controleerden de tas toch. Ze maakten hem open, haalden het zand eruit, voelden in de bodem en zochten naar verstopplaatsen. Niets. Gewoon grijs zand.
Na een paar weken besloten de autoriteiten dat de zaak verdacht was.
«Stuur de monsters op voor analyse,» zei de ploegleider. «Je weet maar nooit. Het zou smokkelwaar kunnen zijn of iets ergers.»
Ze namen het zand van de oude vrouw af, deden het in zakken en stuurden het naar het laboratorium. Ze wachtte rustig op de stoeprand en klaagde niet eens.
«Oma, waarom heb je dat zand eigenlijk nodig?» vroeg de jonge grenswacht.
«Ik heb het nodig, jongen,» haalde ze haar schouders op. «Ik kan niet zonder.»
De testresultaten waren snel binnen. Geen onzuiverheden, geen edelmetalen, geen verboden stoffen. Gewoon zand.
Een week later gebeurde hetzelfde. En toen weer. En nog eens. Het zand werd steeds opnieuw voor analyse opgestuurd, maar de resultaten waren altijd hetzelfde: schoon.
«Maakt ze een grapje?» mopperden de grenswachters.
Elke dag verscheen er een oudere vrouw aan de grens op een oude fiets, met een zak zand in haar mandje. Lange tijd begrepen de grenswachters niet waarom ze zoveel zand nodig had, tot ze op een dag een onverwacht geheim ontdekten.
«Of misschien missen we iets,» antwoordden anderen.
De jaren vergingen. De jonge mannen werden ervaren, de ervaren mannen verlieten de dienst, maar de oma bleef met haar fiets en zak zand de grens oversteken. Mensen groetten haar, maakten soms grapjes, soms mopperden ze, maar lieten haar na controle altijd door.
«Daar ben je weer, oma,» glimlachte iemand.
«Waar zou ik anders heen moeten?» antwoordde ze.
Op een dag kwam ze niet meer. Ze verscheen gewoon niet. Een dag, toen nog een, toen een week. Niemand schonk er veel aandacht aan; het leven aan de grens ging gewoon door.
Vele jaren gingen voorbij.
De voormalige grenswacht was al lang met pensioen. Op een dag liep hij langzaam en rustig door de straten van een klein stadje, kijkend naar de etalages. Plotseling zag hij een bekend silhouet. Een heel magere, gebogen oude vrouw, lopend naast een oude fiets.
Hij bleef staan.
«Oma…» zei hij voorzichtig. «Bent u dat?»
Ze keek op, staarde hem een lange tijd aan en glimlachte toen flauwtjes.
«O, mijn zoon… Je bent oud geworden. Dus jij bent het echt.»
Ze stonden een tijdje in stilte, toen kon hij het niet langer uithouden.
‘Vertel eens,’ vroeg hij zachtjes, ‘je droeg altijd wel iets in een zak over de grens. We hebben zo vaak zand opgestuurd voor onderzoek. Wat zat er nou echt in? Ik ben nu toch met pensioen, ik zal het niemand vertellen.’
Oma begon te lachen en onthulde toen het geheim dat ze al die jaren had bewaard. De voormalige grenswacht was geschokt door wat hij hoorde 
De rest van het verhaal vind je in de eerste reactie 
Oma glimlachte en streek over het stuur van haar fiets.
‘Je hebt alles gecontroleerd,’ zei ze kalm. ‘Alles, behalve het belangrijkste.’
‘Behalve wat?’ begreep hij niet.
‘Behalve de fiets,’ antwoordde ze. ‘Die droeg ik altijd.’
Hij verstijfde even, lachte toen langzaam en schudde zijn hoofd.
‘Nou ja, echt… Zoveel jaren…’
‘Geen probleem,’ zei oma zachtjes. «Je hebt je werk eerlijk gedaan.» Het is alleen zo dat we soms te diep nadenken en niet zien wat er recht voor onze neus is.
