Toen haar man de scheidingspapieren naar de intensive care bracht en een pen in de vingers van zijn vrouw drukte, was hij ervan overtuigd dat het binnen enkele seconden voorbij zou zijn. Maar toen hij zag wat ze op het papier had geschreven, verstijfde hij gewoon… 
Eva voelde haar lichaam nauwelijks. Het voelde vreemd en veel te zwaar. Zes maanden ziekenhuismuren, infusen en pijn hadden hun tol geëist. Ze was flink afgevallen, haar huid was bleek geworden en haar stem was bijna volledig verdwenen. Soms kon ze alleen nog maar fluisteren, en zelfs dan met moeite.
De kanker was onverwacht ontdekt. Eerst onderzoeken, toen een operatie, en vervolgens eindeloze behandelingen. De artsen spraken voorzichtig en deden geen beloftes. Elke dag putte haar kracht uit, maar niet haar wil om te leven. Ze klampte zich met al haar kracht vast aan die wil, zelfs toen ze niet meer uit bed kon komen.
Die dag lag ze op de intensive care na weer een zware behandelingskuur. De monitoren piepten zachtjes, het licht deed pijn aan haar ogen. Eva staarde naar het plafond en probeerde nergens aan te denken.
De deur van de kamer ging open en haar man verscheen. De man met wie ze al bijna vijftien jaar samenwoonden. Hij zag er netjes uit, zijn gezicht gespannen van bezorgdheid.
«Ik ben zo terug,» zei hij snel, alsof hij bang was dat hij van gedachten zou veranderen.
«Dit zijn formaliteiten,» zei hij snel, terwijl hij dichterbij kwam. «We hebben uw toestemming nodig voor de operatie. De artsen doen niets zonder uw handtekening.»
Hij sprak vol zelfvertrouwen en gaf haar geen tijd voor vragen of twijfels. Hij haalde de papieren tevoorschijn en bedekte ze voorzichtig met zijn hand.
«Alles is standaard,» vervolgde hij. «Ik heb alles al besproken. U hoeft alleen maar te tekenen.»
Hij legde de pen in de vingers van zijn vrouw. Haar hand trilde en ze had bijna geen kracht meer over. Haar man boog zich voorover en leidde haar handpalm voorzichtig, alsof hij haar wilde helpen.
Eva voelde een vreemde kalmte in zich opkomen. Ze kon niet tegenspreken en ze kon niet spreken, maar ze begreep heel goed wat er gebeurde.
Met haar laatste krachten liet ze de pen langzaam over het papier glijden.
Haar man keek vol verwachting naar de bewegingen van de pen en stelde zich al voor dat alles besloten was, dat hij al vrij was. Maar toen hij zag wat zijn vrouw had geschreven, veranderde zijn gezicht drastisch.
Hij werd bleek en kon geen woord uitbreken… 
De rest van het verhaal vind je in de eerste reactie 
Eva schreef langzaam. Haar hand trilde, haar vingers waren stijf, maar ze nam de tijd. Ze schreef elke letter zorgvuldig, alsof ze wist dat het belangrijker was dan welke operatie dan ook.
De woorden verschenen op het papier:
«Ik weiger toestemming voor een operatie. Scheiding alleen via de rechter.»
In eerste instantie begreep haar man de betekenis niet eens. Hij scande mechanisch de regels, in de verwachting een handtekening te zien. Toen las hij het nog eens. En nog eens.
Hij ging abrupt rechtop zitten. Zijn gezicht verstijfde, zijn lippen werden wit. Gedachten raasden door zijn hoofd.
Via de rechtbank.
Hij wist dondersgoed wat dat betekende.
Ze zouden zijn vrouw in deze toestand niet scheiden. Geen enkele rechter zou die beslissing nemen terwijl ze op de intensive care lag, met een ernstige diagnose, aan de beademing. Zolang ze leefde en officieel ernstig ziek was verklaard, zou er geen scheiding komen.
De man klemde het vel papier in zijn handen en opende het langzaam. Het papier was nutteloos. Alles wat hij van plan was om rustig en snel te doen, viel in een oogwenk in duigen.
Eva sloot haar ogen. Ze keek haar man niet meer aan en wachtte niet langer op een reactie.
