Een echtpaar ging wandelen in Red Rock Canyon om te genieten van een laatste avontuur voordat hun baby arriveerde, maar ze keerden nooit terug, verdwenen spoorloos in de woestijn van Nevada.
Vier jaar later doen een jogger en zijn hond een gruwelijke ontdekking onder een rotsachtige overhang, verontrustend bewijs dat alles wat onderzoekers geloofden over hun verdwijning verbrijzelt.
De zon in Nevada brandde boven het hoofd terwijl Danielle Caldwell tegen het harde licht scheen, weerkaatst door de rode zandstenen formaties.
Op haar 29e was ze gewend geraakt aan deze weekendzoektochten.
Haar wandelschoenen knarsten tegen het losse grind terwijl ze stilstond om een slok uit haar waterfles te nemen.
De lauwe vloeistof deed weinig om de droge hitte te bestrijden die vocht uit elke porie leek te zuigen.
“Danny, we moeten er waarschijnlijk aan denken om terug te gaan.
“riep Marcus, een van de vaste vrijwilligers die zich de afgelopen twee jaar bij deze zoektocht had aangesloten.
Zijn gezicht was rood onder zijn honkbalpet, zweet vlekken op de kraag van zijn shirt.
Danielle keek om zich heen naar de kleine groep.
Zeven mensen in totaal vandaag, minder dan de 15 die regelmatig kwamen opdagen toen de zaak nog vers was.
Vier jaar had een manier om hoop te vervagen, het te transformeren in iets heel anders.
Wat begon als wanhopige zoektocht naar overlevenden was al lang uitgegroeid tot grimmige expedities op zoek naar een afsluiting.
“Ja, je hebt gelijk,” antwoordde ze.
Daniela ‘ s zus, Marissa, was 7 en 1/2 maanden zwanger toen ze verdween met Ethan, haar man, vier jaar geleden.
Danielle haalde haar GPS-apparaat om hun zoekgebied te markeren.
Ze ontwikkelden een systematische aanpak door de jaren heen, methodisch verschillende delen van Red Rock Canyon.
De politie had de zaak al lang verbannen naar hun cold files, alleen reageren op specifieke tips of aanwijzingen.
Maar Danielle kon het niet loslaten.
Marissa was haar enige overgebleven familie.
Hun ouders waren zes jaar geleden omgekomen bij een auto-ongeluk.
“Oké, iedereen,” riep Danielle, met haar stem die over het rotsachtige terrein liep.
“Laten we het inpakken voor vandaag.
Zorg dat je al je spullen hebt.
Toen ze eindelijk de parkeerplaats bereikten, verspreidde iedereen zich naar hun respectievelijke voertuigen.
Danielle deed haar kofferbak open, gooide haar rugzak en zoekapparatuur in.
De digitale klok op haar telefoon stond op 11 uur.
toen ze het uit haar zak trok, kreeg ze eindelijk signaalbalken na uren in de communicatie dode zone van de diepere canyon.
Haar scherm lichtte op met meldingen, gemiste oproepen, sms ‘ jes, voicemails.
Haar hartslag steeg toen ze zag dat ze allemaal uit dezelfde bron kwamen.
Rechercheur Raymond Chen van de Las Vegas Metropolitan Police Department.
Ze hebben op de terugbelknop gedrukt.
De telefoon ging een keer voordat rechercheur Chen ‘ s bekende bariton haar oor vulde.
Danielle, godzijdank.
Ik probeer je al twee uur te bereiken.
Sorry, rechercheur.
Ik was in Red Rock met mijn zoekgroep.
Geen signaal.
Wat is er gebeurd? Is alles in orde? Ben je nog steeds in Red Rock Canyon? Ja, we zijn net terug bij de parkeerplaats bij het bezoekerscentrum.
Rechercheur, Wat is er aan de hand? Er was een pauze en Danielle kon gedempte stemmen op de achtergrond horen.
We hebben een ontwikkeling gehad in de zaak van je zus.
Een wandelaar vond vanmorgen iets waarvan we denken dat het van Marissa is.
De waterfles gleed uit Danielle ‘ s andere hand en spatte over het hete asfalt.
Sarah en Marcus, die hun eigen voertuig in de buurt hadden geladen, merkten haar nood op en haastten zich naar haar toe.
“Wat voor bewijs? Danielle wist het te vragen, haar stem nauwelijks boven een fluistering.
“Ik zou dit liever persoonlijk bespreken.
Kunt u rijden naar de White Rock Hills Loop gebied? Het is aan de noordkant van de canyon.
Ik stuur je de exacte coördinaten.
Natuurlijk, ja, ik ga nu weg.
Goed.
Ik sms je de locatie.
Er zullen meerdere patrouillewagens op de site zijn.
Je kunt ons niet missen.
Na het beëindigen van het gesprek keek Danielle op naar de bezorgde gezichten om haar heen.
Ze vond iets, zei ze, haar stem trilde.
Geen van beiden.
Daarom zei ik dat ze niet moesten gaan, vooral met Marissa tot nu toe in haar zwangerschap.
Ze zeiden dat ze een lichte wandeling deden.
Het idee dat hij zo ver in de woestijn had kunnen navigeren, iets met haar had kunnen doen, de lichamen verborgen had kunnen houden, is niet logisch.
