Het kind bleef urenlang gillen, en dit geschreeuw werd geleidelijk aan meer dan alleen een driftbui. Aanvankelijk dacht de moeder dat het buik, tandjes of honger was. Maar hoe langer het duurde, hoe meer ze besefte dat het geen normaal huilen was.
Het kind huilde bijna vier uur onafgebroken. Het gezicht werd rood, de ademhaling stokte, de stem werd schor. De moeder controleerde de temperatuur, kleedde hem om, inspecteerde het lichaam, denkend dat er krassen of andere wonden op konden zitten, wiegde hem in haar armen, liep door de kamer, zette witte ruis aan. Niets hielp.
Toen het kind plotseling inhaleerde en de mond wijd opende tijdens het geschreeuw, keek de moeder erin en zag een donkere vlek op het gehemelte. Het zag er angstaanjagend uit, als een gat of een enge uitstulping. Op dat moment voelde ze alles van binnen bevriezen. Haar gedachten werden onmiddellijk het ergst denkbare.
De moeder wachtte geen minuut. Ze pakte het kind en ging naar het ziekenhuis, zonder te denken hoe het eruitzag of wat men zou zeggen. Op de spoedeisende hulp slaagde ze er nauwelijks in uit te leggen wat er aan de hand was, omdat haar handen trilden en haar stem brak.
Ze werden snel naar de onderzoekskamer gebracht. Het kind bleef gillen, bijna zonder kracht. De moeder liep door de kamer en voelde hoe de schuldgevoelens toenamen. Ze dacht dat ze iets over het hoofd had gezien, dat ze niet goed had opgelet, dat ze schuldig was.
De arts kwam de kamer binnen. Hij deed rustig handschoenen aan, zette een hoofdlamp aan en vroeg om het kind steviger vast te houden. Het licht viel direct in de mond. De arts drukte voorzichtig de tong met een spatel en keek aandachtig. Zijn gezicht werd ernstig, en de moeder kon zich op dat moment nauwelijks staande houden.
De arts pakte een pincet en tilde voorzichtig de donkere vlek op. Een minuut later, toen hij vertelde wat precies de oorzaak was van het hysterische huilen van het kind, was de moeder geschokt. Nu waarschuwt ze andere ouders om alert te zijn, want dit kan iedereen overkomen 
In een seconde zat er een doorweekte sticker van een speelgoed in het instrument. Het had zich aan het gehemelte gehecht, zwol op door het speeksel en leek op een verschrikkelijke wond.
Blijkbaar stopte het kind, terwijl het de wereld verkende zoals alle kinderen, het speelgoed in zijn mond, en de sticker belandde op de een of andere manier binnenin.
Zodra het papier werd verwijderd, werd het kind stil. Hij haalde diep adem en drukte zich tegen zijn moeder. Het gehuil verdween net zo plotseling als het begonnen was.
De moeder voelde tegelijk opluchting en schaamte. Ze dacht dat ze paniek had veroorzaakt over iets onbenulligs. Maar de arts zei rustig dat het beter is één keer teveel te komen dan een echt gevaar te missen.
Hij voegde eraan toe dat de moeder alles correct had gedaan, omdat ze zag dat het kind pijn had.
Thuis controleerde ze al het speelgoed en verwijderde de stickers. Sinds die dag werd ze oplettender voor details, maar schaamde zich niet langer voor haar angst. Die avond begreep ze dat haar bezorgdheid geen zwakte was, maar zorgzaamheid.
Thuis controleerde ze al het speelgoed en verwijderde de stickers. Sinds die dag werd ze oplettender voor details, maar schaamde zich niet langer voor haar angst. Die avond begreep ze dat haar bezorgdheid geen zwakte was, maar zorgzaamheid.
