Mijn man en zijn familieleden duwden me opzettelijk in een ijskoud meer en besloten dat het een “grappige grap” zou zijn, hoewel ik hen meerdere keren had gevraagd dit niet te doen 
Toen ik door het ijs zakte en om hulp begon te roepen, smeekte ik hen om me eruit te trekken, maar ze stonden gewoon aan de kant en filmden alles met hun telefoons.
Mijn wraak begon op het moment dat ik uit het water kwam. En die was voor hen veel harder dan hun “grap” 
Er kraakte iets onder mijn voeten. Het ijs brak en ik viel erin.
Het water was ijskoud. Het klemde zich om mijn hele lichaam. Ik kon niet ademen, het voelde alsof er iets in mijn borst scheurde. Paniek overspoelde me onmiddellijk. Ik probeerde boven te komen, sloeg met mijn handen in het water, greep naar de rand van het ijs.
“Help!” schreeuwde ik, maar mijn stem brak. “Haal me eruit!”
Ik hoorde hen boven me. Eerst luid gelach, daarna woorden als: “Kom op, hou op met doen alsof!” en “Ze komt er zelf wel uit.”
Ik huilde, mijn tranen vermengden zich met het water, mijn handen gleden over het natte ijs. Mijn vingers werden gevoelloos, mijn huid sneed van de kou. Elke keer dat ik mezelf probeerde op te trekken, brokkelde de rand onder me af.
“Alsjeblieft, help me!” Ik schreeuwde niet meer, ik schorste.
Ze bleven filmen.
Ik voelde mijn kracht verdwijnen. In mijn hoofd was er maar één gedachte — ik mag niet stoppen. Ik haakte mijn elleboog vast aan een dikker stuk ijs, trok mezelf omhoog, gleed weer weg, maar greep opnieuw vast.
Ik kwam er letterlijk uit met mijn laatste krachten. Ik lag op het ijs, haalde zwaar adem en trilde over mijn hele lichaam. De tranen stroomden vanzelf.
Mijn man hield de telefoon nog steeds vast.
Ik liep naar hem toe, rukte het toestel uit zijn handen en gooide het zonder aarzelen in het wak.
„Als je het wilt, duik er maar achteraan”, zei ik.
Het gelach hield op.
Ik vertrok daar meteen. De volgende dag stelde een arts onderkoeling vast en nam ik contact op met een advocaat. Ik deed aangifte wegens poging tot het toebrengen van lichamelijk letsel.
De advocaat luisterde aandachtig en zei dat hun video het belangrijkste bewijs van opzet had kunnen zijn.
Daarna voegde hij eraan toe dat ik door de telefoon in het meer te gooien een belangrijk bewijsmiddel had vernietigd.
Ik begreep dat ik op dat moment uit emotie had gehandeld. Maar ook zonder hun opname was ik vastbesloten de zaak tot het einde door te zetten.
