De kinderen waren hun moeder, die alleen op het platteland woonde, al lang vergeten. Ze belden haar maandenlang niet, informeerden niet naar haar gezondheid en kwamen zelfs niet toen ze stierf. Een buurman meldde de begrafenis en zei dat deze over twee dagen zou plaatsvinden.
Дети оставили мать одну в деревне и даже не приехали на её похороны: после её смерти, когда нотариус открыл завещание, всех поразило решение, которое старушка приняла
Dochter Anna besloot onmiddellijk niet te gaan. Ze had examens, studieleningen en geen geld. Ze was niet van plan haar laatste middelen uit te geven aan de reis en de begrafenis, vooral omdat ze geen familie wilde zien en geen verwijten wilde horen. Haar relatie met haar moeder was al lange tijd koel.
De tweede dochter, Victoria, hoorde van de dood van haar moeder terwijl ze al in het buitenland was. Ze was net ingecheckt in een hotel met een vriendin en plande haar vakantie. Victoria rekende snel uit hoeveel een retourticket zou kosten en hoeveel geld ze zou verliezen door de reis te annuleren. De beslissing leek duidelijk: de vakantie voortzetten.
De zoon, Daniel, hoorde het nieuws ’s ochtends tijdens het ontbijt. Hij luisterde rustig, zonder emotie. Formeel kon hij een vrije dag nemen op het werk — de reden was gerechtvaardigd. Maar de reis was ver en hij had al lang geen band meer met zijn moeder. Er waren geen warme gevoelens meer, noch voor haar, noch voor zijn zussen.
Er waren weinig mensen bij de begrafenis: buren, enkele kennissen en voormalige collega’s van de overledene. Bij het graf stonden een buurman en een jong meisje dat hem hielp. Noch Anna, noch Victoria, noch Daniel waren aanwezig. Iemand zei zachtjes dat de kinderen niet waren gekomen.
Enkele dagen later werden alle drie bij de notaris ontboden. Toen besloot Victoria toch terug te vliegen en haar vakantie uit te stellen, Anna kreeg op wonderbaarlijke wijze geld en de zoon nam een vrije dag. Ze waren ervan overtuigd dat het huis van hun moeder gelijk verdeeld zou worden, zoals de wet voorschrijft. Maar vanbinnen groeide een ongemakkelijk gevoel, alsof niets eenvoudig zou zijn.
Het notariskantoor bevond zich niet ver van het centrum. Bij de ingang zag Victoria Daniel, rechtopstaand, met zijn gebruikelijke militaire houding. Anna was er ook, met een gespannen gezicht.
De notaris begon het testament voor te lezen. Victoria tikte zenuwachtig met haar nagels op haar telefoon, Anna kon haar plek niet vinden en Daniel kneep zwijgend zijn vingers samen.
Toen de notaris het document tot het einde had voorgelezen, werden ze alle drie bijna grijs… 😨😲
Дети оставили мать одну в деревне и даже не приехали на её похороны: после её смерти, когда нотариус открыл завещание, всех поразило решение, которое старушка приняла
De notaris las het testament tot het einde en nam een korte pauze. Vervolgens kondigde hij kalm aan dat het huis verkocht zou worden en dat alle opbrengsten naar een liefdadigheidsfonds voor hulp aan eenzame ouderen zouden gaan.
Maar dat was nog niet alles.
Een apart punt in het document vermeldde dat alle financiële verplichtingen van de moeder op de kinderen overgingen. Leningen, schulden en onbetaalde rekeningen werden gelijk verdeeld. Geen enkel bezit of spaargeld kregen ze.
Anna begreep als eerste de betekenis en werd bleek. Victoria legde haar telefoon abrupt neer en Daniel richtte zich langzaam op, alsof hij zijn oren niet kon geloven.
De notaris vervolgde met het voorlezen van het laatste deel van het testament. Het was een persoonlijke verklaring van de moeder, met de hand geschreven:
“Mijn hele leven heb ik aan hen besteed. Vooral aan de opleiding van mijn zoon. Deze schulden zijn voor zijn opleiding. Laat hij er nu zelf mee omgaan.”
Het werd stil in het kantoor. Ze kregen niet alleen niets. Ze vertrokken met datgene w
