In de gang van een oud regionaal ziekenhuis hing een bijna spookachtige stilte — alleen onderbroken door het flikkerende gezoem van neonverlichting en het geritsel van ziekenhuisuniformen. Iemand hoestte zacht, anderen fluisterden bij de deuren van de verloskamer.
Maar alle ogen waren gericht op de bank langs de muur, waar een vrouw opgerold lag als een knoop.“Lig ze er nog?” fluisterde een van de verpleegsters, rondkijkend.
“Waar zou ze anders heen moeten?”
haalde een ander de schouders op. “Geen identiteitsbewijs, geen familie, geen geld — niets. Niemand weet zelfs maar haar naam.”
Op die bank lag een jonge vrouw, zwanger, met een bolle buik. Haar gezicht was bleek, haar lippen beschadigd van de pijn.
Ze kon nauwelijks haar hoofd optillen, laat staan iets zeggen. Slechts haar ogen… ze waren een stil geschreeuw om hulp.
“Wie heeft haar überhaupt binnen laten lopen?” siste Linda Carter, hoofd verloskundige, scherp. “Alsof we nog zin hebben in randgevallen!”
