In de podcast ‘De Mutti’s’ gaf Kim Van Oncen een pakkende getuigenis over haar stilgeboren dochtertje, Pippa. “Ik heb een week thuisgezeten met mijn dikke buik en mijn baby’tje… Wetende wat er na een week zou volgen. Ze bewoog toen nog veel, dus het was ergens ook wel intiem dat ik die week nog met haar had.”
Kim Van Oncen vormt een mooi gezin met partner Niels De Jonck en hun twee kinderen: zoon Jack (11) en dochter Stella (7). In 2016 verloren ze ook een dochtertje, Pippa, dat stil werd geboren.
“Tien jaar geleden, na Jack, hadden wij een eerste dochter: Pippa”, legt Van Oncen uit aan Mutti’s Dina Tersago en Jolien Roets. “Aan het einde van die zwangerschap ben ik bevallen van haar, maar is zij levenloos ter wereld gekomen door een ernstige hartafwijking.”
“Eens ze dat hadden gezien, was het eigenlijk al heel laat”, gaat Kim verder. “Tegen de tijd dat ik moest bevallen, zagen ze dat haar harttonen in mijn buik al achteruitgingen. Dus ja, wij zijn dan bevallen van een prachtig mooie, perfecte dochter. Ze had veel haartjes, supermooi. Ze lag er heel vredig bij, maar ze huilde niet en deed haar oogjes niet open.”
Zware hartafwijking: “Ze had hypoplastisch linkerhartsyndroom”, kadert ze de afwijking. “Je hebt daar veel gradaties in. Je hart moet vier gelijke kamers hebben, maar daar kunnen afwijkingen op zitten. Ernstige afwijkingen of lichte afwijkingen. Kinderen met een lichte afwijking kunnen met de juiste zorgen nog levensvatbaar zijn.”
“Dat vond ik moeilijk, want toen we voor het eerst hoorden dat ze een afwijking had, dachten wij dat we een keuze moesten maken: wilden we dit kind ter wereld laten komen of niet? Maar ik had het ‘geluk bij een ongeluk’ dat ze bij haar al zagen dat er een belangrijke hartkamer volledig dichtzat. Ze zeiden dus op voorhand al dat ze het niet zou overleven. We hebben die keuze zelf niet moeten maken.”
Week wachten: “Maar ze leefde nog wel in mijn buik”, herinnert Van Oncen zich. “We hebben dan een week moeten wachten, want er is een ethische commissie die zich daarover moet buigen. Ik heb een week thuisgezeten met mijn dikke buik en mijn baby’tje… Wetende wat er na een week zou volgen. Ze bewoog toen nog veel, dus het was ergens ook wel intiem dat ik die week nog met haar had.”
Ze krijgt het even moeilijk wanneer ze verdergaat: “Maar daarna vertrek je met z’n tweeën naar het ziekenhuis en weet je wat er komt. ‘s Avonds is de bevalling in gang gezet. We hebben een paar uur met ons kindje doorgebracht, maar we hebben ervoor gekozen om haar af te geven aan de wetenschap. We vonden het belangrijk dat ze nog iets zou betekenen waarmee anderen in de toekomst geholpen kunnen worden. Het was namelijk een zeldzame afwijking.”
