Het bos was nog steeds vochtig van de regen van de afgelopen nacht. Een zware stilte hing over het geïsoleerde chalet, slechts doorbroken door het kraken van het hout onder aarzelende stappen. Marcel worstelde zich vooruit over het terras, zijn krukken zakten door de versleten planken. Zijn gerimpelde gezicht was gespannen, getekend door vermoeidheid… en angst. Plotseling verschenen drie silhouetten achter hem. 😱
Grote mannen, getatoeëerd, gekleed in zwart leer. Hun lach klonk als donder over de open plek. 😱 Een van hen greep Marcel ruw bij de schouder, een ander liet zijn krukken omvallen. De man viel op zijn knieën, zijn broek bedekt met modder, en zijn metalen prothese sloeg met een droge klap op de grond
— „Dacht je echt dat je van ons kon ontsnappen?” — schreeuwde een van de mannen terwijl hij hem schudde. 😱
Marcel schreeuwde, niet alleen van pijn, maar ook van diepe wanhoop. Hij smeekte niet om zijn leven. Hij smeekte om een geheim.
Want deze mannen waren niet gekomen voor geld.
Ze waren gekomen voor wat hij twintig jaar had verborgen.
In de verte, langs het bospad, klonk een geluid. Snelle stappen. Een hond blafte. Een silhouet in militaire uniform bewoog zich met grote stappen, stevig de lijn van een Duitse herder vasthoudend met blote tanden.
De drie mannen verstijfden even. Toen lachte een van hen.
— „Te laat, oude man. Zelfs God kan je deze keer niet redden.”
De soldaat versnelde zijn pas. Marcel hief zijn ogen naar hem op, een mengeling van hoop en schuld in zijn blik.
Waarom was deze man in uniform hier? Hoe had hij deze verloren plek midden in het bos gevonden? — vroegen de motorrijders zich af. Maar wat werd ontdekt, schokte hen. 😱😱😱
Twintig jaar stilte, een vermeende verraad… en een geheim dat alles voor altijd zou veranderen.
De soldaat heette Adrien Morel. En hij was niet toevallig gekomen. Hij stopte een paar meter verderop, zijn hond gromde fel. Zijn blik liet Marcel niet los.
— „Laat hem gaan. Nu.”
De mannen aarzelden. Ze herkenden zijn gezicht. Niet alleen als militair… maar ook als voormalige strijdmakker.
Want twintig jaar geleden, tijdens een geheime missie in het buitenland, was Marcel geen zwakke oude man. Hij was commandant Vargas, de man die een overhaaste terugtrekking beval.
Een terugtrekking die Adrien een been kostte. En het leven van meerdere anderen.
De drie mannen in leer waren geen criminelen. Ze waren voormalige soldaten — gebroken, verlaten, overtuigd dat Marcel hun eenheid had verraden om zijn carrière te redden.
Maar ze kenden de waarheid niet, en Adrien wel.
Twintig jaar stilte, een vermeende verraad… en een geheim dat alles voor altijd zou veranderen.
Hij stapte naar voren en legde een stevige hand op de schouder van een van de mannen.
— „Het was geen verraad. Hij kreeg een directe opdracht. Hij weigerde. Hij bleef achter om onze terugtrekking te dekken. De explosie… hij nam die op zich.”
Een zware stilte viel. Marcel huilde.
