Op 23 juli 2007 ging de 24-jarige Amanda Rose op een weeklange wandeling langs de paden van Olympic National Park in de staat Washington.
Ze was een ervaren wandelaar, die tientallen paden en parken langs de westkust had voltooid en alle benodig
Amanda registreerde zich bij de ingang van het park, vulde een routeformulier in, gaf haar geplande stoppunten en terugkomstdatum aan.
30 juli.
De boswachter bij de ingang, een man van middelbare leeftijd met een grijze baard, controleerde haar uitrusting, gaf een vergunning om op speciale kampeerplaatsen langs het pad te overnachten, waarschuwde haar voor beren en de noodzaak om voedsel in berencontainers op te slaan en wenste haar een goede reis.
Amanda stapte in haar auto, reed naar het hoofd van het pad, liet de auto achter op de parkeerplaats, sloot hem op, verborg de sleutels onder het voorwiel in een magnetische doos, hijste haar rugzak en vertrok langs het pad naar de diepten van het bos.
De eerste twee dagen verliepen zonder incidenten.
Amanda liep langs een goed gemarkeerd pad, stopte voor de lunch bij beken, fotografeerde het bos en dieren, herten, eekhoorns en zag eens een beer in de verte, die geen aandacht aan haar besteedde.
Ze bracht de nachten door op aangewezen kampeerplaatsen, zette haar tent op, kookte het diner op een draagbaar fornuis en schreef haar indrukken in het dagboek dat ze bijhield.
Ze ontmoette verschillende andere toeristen, een echtpaar van middelbare leeftijd, een groep studenten, een eenzame man met een camera.
Ze wisselden groeten uit, hadden korte gesprekken over het weer en hun wortels en gingen hun eigen weg.
Op de avond van 25 juli, de derde dag van haar wandeling, stopte Amanda bij Camping nummer zeven, een kleine open plek diep in het bos uitgerust met een houten tafel, een plaats voor een kampvuur en een primitief toilet.
Ze sloeg haar tent op, maakte eten en zat bij het vuur toen ze voetstappen hoorde.
Hij verkrachtte haar op brute wijze, negeerde haar schreeuwen en smeekbeden.
Toen hij klaar was, maakte hij haar los, ging weg en sloot de deur op slot.
Amanda lag huilend op het bed, bevend van shock en pijn.
Ze besefte dat dit niet het einde was, dat het weer zou gebeuren, dat ze gevangen zat zonder uitweg.
Ze dacht aan zelfmoord, zocht naar een manier om zichzelf op te hangen met een ketting om haar aderen door te snijden.
Maar James liet niets scherps achter, en de ketting was te kort om de balk op het plafond te bereiken.
Het enige wat ze kon doen was volharden, wachten en hopen dat iemand haar zou vinden.
Op 30 juli, toen Amanda niet terugkwam van haar wandeling op de afgesproken datum, werd haar familie in Seattle bezorgd.
Haar vader belde het kantoor van het Olympic National Park en meldde dat zijn dochter geen contact had gehad en niet naar huis was teruggekeerd.
de apparatuur had en in goede fysieke vorm was.
Ze was van plan om de Ho Rainforest Trail te bewandelen, een van de mooiste maar ook meest afgelegen delen van het park door een gematigd regenwoud waar bomen een hoogte van 50 m bereiken en de vochtigheid dicht bij tropische niveaus ligt.
De route duurt 5 tot 7 dagen, gaat ver van de beschaving en alleen zeldzame toeristen en rangers die het gebied patrouilleren, worden aangetroffen.
