Toen Emily haar ogen opende na vijf jaar in coma, werd de opluchting gevoeld door het ziekenhuispersoneel. Haar wonderbaarlijke terugkeer naar het bewustzijn maakte de krantenkoppen. Maar de vreugde duurde maar een korte tijd, toen haar dokter haar zachtjes vroeg naar haar eerste woorden. Emily ‘ s uitdrukking werd serieus, verraadde een duisternis die haar ontwaken overschaduwde. Haar gefluisterde openbaring bevroren de dokter, en een verontrustende spanning vulde de kamer.
“Hij was hier naar me aan het kijken,” mompelde Emily, nauwelijks hoorbaar. Dr. Stevens werd krijtwit en voelde een rilling over zijn rug lopen. Hij leunde dichter bij haar en probeerde haar woorden te begrijpen. “Wie, Emily?”vroeg hij, maar ze schudde haar hoofd, haar ogen verwijden zich van angst. De verpleegster naast hem hapte naar adem. De beklemmende sfeer in de kamer werd steeds beklemmender en nam ieders adem weg.
Toen Emily ‘ s ouders het geluid hoorden, haastten ze zich naar haar bed. Tranen liepen over hun wangen toen ze hun dochter na zo ‘ n lange tijd weer wakker zagen worden. “Emily, schat, je bent wakker!”riep haar moeder, die haar stevig tegen zichzelf drukte. Haar vader hield haar hand vast, zijn greep stevig,maar zacht. Hun opluchting was voelbaar, maar de bezorgdheid dempte al snel hun vreugde toen ze Emily ‘ s angstige uitdrukking op haar gezicht opmerkten.
Emily ‘ s blik schoot door de kamer, haar herinneringen waren verward en onduidelijk. “Er was daar een man,” zei ze zachtjes, met een trillende stem. “Hij bezocht me terwijl ik sliep. Haar ouders wisselden bezorgde blikken uit. Haar moeder streelde haar haar kalmerend. “Wat voor man, mijn liefste? Kun je hem beschrijven? Emily schudde haar hoofd, de frustratie was op haar gezicht geschreven. De details leken onbereikbaar.
Na het verontrustende nieuws van een mysterieuze bezoeker, heeft het ziekenhuispersoneel onmiddellijk de veiligheidsmaatregelen aangescherpt. Er waren bewakers bij alle ingangen en de bewaking werd verdubbeld. Niemand mocht Emily benaderen zonder grondige controles. Geruchten verspreidden zich als een lopend vuurtje in het ziekenhuis. De lucht was dik om te snijden, terwijl iedereen, gespannen en bezorgd, naar de onbekende dreiging keek.
Overweldigd door de gebeurtenissen, besloten Emily ‘ s ouders haar nauwlettend in de gaten te houden. “We moeten bij haar blijven,” zei haar vader beslist. Haar moeder knikte akkoord. “We kunnen haar niet met rust laten, niet na alles wat ze heeft meegemaakt.”De beslissing was unaniem. Ze pasten hun afspraken aan en bleven om beurten bij Emily, altijd haar ogen scannend op tekenen van gevaar.
De nacht viel en in de stilte van het ziekenhuis leek elk geluid te worden versterkt. Plotseling scheurde een doordringende schreeuw de stilte. Emily kronkelde in haar bed en wees Wild naar de hoek van de kamer. “Hij is hier! Hij is hier!”schreeuwde ze. Verpleegkundigen en haar ouders haastten zich naar haar toe om haar te troosten. “Er is hier niemand, Emily,” fluisterde haar moeder en omhelsde haar stevig. Maar Emily ‘ s angst was voelbaar en stuurde een rilling door de ruggengraat van iedereen die aanwezig was.
De ochtend na Emily ‘s vreselijke nacht, heeft het ziekenhuispersoneel de beveiligingscamera’ s zorgvuldig doorzocht. Ze onderzochten de opnames zorgvuldig op zoek naar aanwijzingen over een ongewone bezoeker. Uren gingen voorbij zonder dat iemand verdacht werd gezien. “Niets,” mompelde een van de bewakers gefrustreerd. “Er is geen aanwijzing dat ze door iemand ongewoon werd bezocht.”Iedereen was in de war, maar het gebrek aan bewijs hielp niet om de merkbare spanning in het ziekenhuis te verlichten.
Ondanks de gezelligheid van het huis, vermijdde Emily de studeerkamer van haar vader en haar oude kamer als de pest. “Deze kamers voelen vreemd aan,” legde ze ongemakkelijk uit. Haar moeder probeerde haar gerust te stellen: “schat, Het is goed, je bent hier veilig. Maar Emily schudde haar hoofd en weigerde bij hen in de buurt te komen. Het ongemak voelde te echt voor haar, en haar ouders wisten dat ze haar niet te hard moesten duwen.
Op de eerste avond thuis was er een ongewone stilte. Emily ‘ s ouders hoopten dat ze hierdoor beter zou kunnen slapen, maar plotseling weerklonken vreemde geluiden door de gang en schrokken iedereen. “Heb je dat gehoord?”fluisterde haar vader, terwijl hij zijn honkbalknuppel vasthield. Emily knikte, haar ogen wijd van angst. Niemand kon de bron van het geluid vinden..
