Op onze trouwdag zette mijn blinde man zijn bril af en verklaarde: “Ik ben niet blind, maar mijn bekentenis eindigt hier niet…” Wat hij vervolgens zei, liet iedereen sprakeloos achter.
Sinds mijn geboorte heb ik een litteken op mijn gezicht, een kenmerk dat niet onopgemerkt kon blijven. Van kinds af aan staarden mensen me aan en fluisterden ze over me. Op school werd ik door de andere kinderen gepest.
Na verloop van tijd raakte ik gewend aan dit verschil en leerde ik ermee leven. Ik begreep echter dat ik door dit fysieke detail misschien nooit zou kunnen trouwen.
Op een dag ontmoette ik Alex, een blinde man die mijn litteken niet zag en me behandelde als elke andere vrouw. Voor het eerst voelde ik me echt vrij bij hem. Toen hij me ten huwelijk vroeg, was ik dolgelukkig.
Zelfs op onze trouwdag bleven mensen fluisteren. Ik wilde ze toefluisteren: “Arme bruidegom, het is maar goed dat hij niets kan zien.” Ik hield mijn sluier laag om mijn vlek te verbergen en voelde me ongemakkelijk, bang dat Alex van gedachten zou veranderen als hij het hoorde.
Maar zijn gezicht bleef neutraal en ik was gerustgesteld in de gedachte dat hij niets had gehoord. Toen, net toen we bij het altaar stonden, deed Alex zijn bril af en zei: “Ik ben niet blind.”
Ik verstijfde, maar hij stopte daar niet. Hij vervolgde: “Er is nog één ding…” Wat hij zei, liet iedereen sprakeloos achter.
‘Dus… waarom? Waarom… ik?’ vroeg ik hem verbaasd.
Hij antwoordde: ‘Omdat ik wilde dat ze je niet meer aanstaarden. Ik wilde dat je kon ademen en je eindelijk vrij kon voelen.’
Maar dat was niet de werkelijke reden waarom ik in je leven kwam. In werkelijkheid kwam ik om de illegale activiteiten van je vader te onderzoeken.
Ik probeerde hem tegen te houden, die man die gezinnen manipuleert om goedkoop land te kopen door middel van dreigementen en valse schulden. Uiteindelijk werd ik verliefd op jou.
