17 November 1943. Een kleine figuur beweegt zich door de duisternis van bezet België. Hij is 11 jaar oud. In zijn canvas tas draagt hij 10 kg suiker. Niet voor bakken, niet voor handel, voor oorlog. In precies 2 uur en 14 minuten zal hij 40 Nazi militaire voertuigen vernietigen zonder een enkel schot af te vuren, en dan zal hij verdwijnen in de ochtendmist, waardoor de Gestapo op een geest moet jagen die ze nooit zullen vinden.
Dit is geen verhaal over soldaten of generaals. Dit gaat over een kind dat besloot dat niets doen erger was dan het risico op de dood. Zijn naam was Marcel Dubois, en dit gebeurde op de avond dat hij de meest gezochte persoon in Verviers werd.Online blog platform
Je moet iets begrijpen over bezet België in 1943. Het land was verpletterd. De Nazi – oorlogsmachine was in 1940 doorgerold en wat volgde was niet alleen een militaire bezetting.
Het was systematisch wissen. Steden werden omgedoopt. Talen zijn verboden. Mensen verdwenen in de nacht. En in het kleine industriestadje Verviers, verscholen in de heuvels bij de Duitse grens, droeg de bezetting een gezicht. Dat gezicht was van Hauptmann Victor Brandt, de garnizoencommandant die het mooiste hotel van de stad had ingenomen en het in Nazi-hoofdkwartier had veranderd. Brandt was niet de ergste van hen. Dat onderscheid behoorde toe aan zijn tweede in bevel, Oberleutnant Ernst Zimmerman, een man wiens ondervragingsmethoden in angstige stemmen achter gesloten deuren werden gefluisterd.
Marcel Dubois woonde drie straten van Brandt ‘ s hoofdkwartier. Hij woonde in een bescheiden appartement boven een bakkerij die gedwongen was te sluiten toen de nazi ‘ s al het meel afnamen. Het appartement had drie kamers. Marcel deelde er een met zijn 8-jarige zus, Colette.
Zijn moeder, Simone, had de Tweede Kamer. Ze was naaister en haar vingers bloedden van het 16 uur per dag door dikke stof duwen van naalden, waarbij ze Duitse uniformen herstelde voor munten die elke week minder voedsel kochten. De derde kamer was van Marcel ‘ s vader, Henri. Maar Henri Dubois stierf in 1940 tijdens de invasie, neergeschoten toen hij de Duitse opmars bij Luik probeerde te vertragen. Zijn lichaam is nooit teruggevonden. Zijn naam stond op een gedenksteen die de nazi ‘ s de stad 6 maanden later lieten verwijderen.
Marcel begon mensen te volgen. Hij wist niet precies wat hij zocht, maar hij wist dat ergens in Verviers iemand terugvechtte. Het verzet was geen mythe. Iedereen wist dat het bestond, maar niemand sprak erover, want door erover te praten werd je vermoord. Marcel moest ze vinden.
Hij moest iets doen. Iets. Hij begon met Madame Pauline Beaumont, de oudere vrouw die naast zijn buren woonde. Pauline was in de zeventig, gebogen met de leeftijd, altijd in het zwart gekleed, altijd met een boodschappentas, ook al was er nauwelijks iets in de winkels om te kopen.
