In de zomer van 1998 verdween de 7-jarige Hannah Keller uit de woonkamer van haar familie terwijl er tekenfilms op tv werden vertoond.
Er was geen gebroken raam, geen tekenen van een worsteling.
Haar favoriete teddybeer was ook verdwenen.
Iedereen dacht dat ze die had meegenomen toen ze verdween.
Zestien jaar later hielp haar broer met het opruimen van de slaapkamer van hun oude buurman nadat die was overleden.
Onder het bed van de man vond hij de teddybeer van Hannah.
Daarin vond hij iets wat niemand ooit had mogen ontdekken.
Een geheim dat zo verwrongen was dat de politie gedwongen werd een zaak te heropenen die al 16 jaar begraven lag.
De beer was het laatste wat Ethan Keller ooit had verwacht nog eens terug te zien.
Het was eind maart toen ze het huis van Dale Whitmore in dozen verpakten.
Het hart van de oude man had het tijdens zijn slaap begeven.
Er was geen familie meer over behalve zijn broer Allan, die niet de moeite had genomen om naar de begrafenis te komen of de sleutels op te halen.
Ethan nam de klus aan omdat het goed betaalde.
50 dollar om de huisbaas te helpen Dale’s muffe meubels naar de stoep te slepen.
Dozen stapelen voor Goodwill, de geur van oude sigaretten en kattenpis wegvegen die sinds eind jaren 80 in het tapijt was getrokken.
Drie huizen verderop van het huis van zijn moeder.
Hetzelfde blok, dezelfde gebarsten stoep waar hij duizend keer zijn knieën aan had geschaafd toen Hannah er nog was.
Dale’s slaapkamer was het laatste wat weg moest.
Het voelde verkeerd om in de ladekast van een dode man te snuffelen, tussen de nette rijen flanellen hemden, zijn reservehoortoestelbatterijen, de dikke medicijnflesjes die hem uiteindelijk niet hadden kunnen redden.
Ethan trok lades open, draaide de matras om, schopte slippers opzij die naar mottenballen en oude zweet ruikten.
Toen zag hij het.
De schoenendoos stond diep onder het bedframe, net ver genoeg om er op je buik naartoe te kruipen om hem eruit te trekken.
Hij sleepte hem naar het muffe gele licht dat door de jaloezieën naar binnen sijpelde.
Hij ging in kleermakerszit op het versleten tapijt zitten, haalde het elastiekje eraf, dat broos was en in zijn handen tot poeder verkruimelde, oude bonnetjes, willekeurige brieven, een paar polaroidfoto’s, en onderin een klit van grijze vacht.
Hij tilde het eruit en zijn adem stokte in zijn keel.
Een goedkope teddybeer, degene waar Hannah zich elke nacht aan vastklampte, elke dutje op de bank, elke keer als ze bang was voor onweer.
De vacht was ongelijkmatig, één oor hing scheef waar de naad was losgeraakt, en op de rechterpoot zat een vervaagde roze draad.
Hannah, zijn moeder, had daar zelf haar naam op genaaid op de avond dat Dale hem aan haar gaf voor haar zevende verjaardag, omdat ze zei dat ze hem dan niet zou kwijtraken op school of in het park.
Ethan draaide hem om in zijn handen, zijn duim streelde het rafelige oor, de klonterige vacht stijf van het stof.
De herinnering kwam scherp bij hem boven.
Hannah zat in kleermakerszit op de vloer van de woonkamer, de beer onder haar kin geklemd terwijl ze naar de tekenfilms op zaterdagochtend keek.
Haar gegiechel toen Dale haar het cadeau gaf, helemaal verpakt in goedkoop feestpapier.
Mama die druk in de weer was met de taart op de keukentafel.
Alan die naast Dale stond en grijnsde als een trotse oom.
Hij kneep in de buik van de beer.
Er verschoof iets binnenin.
Niet zacht.
Een doffe, harde klik.
Hij fronste zijn wenkbrauwen.
Hij kneep nog eens.
Er zat duidelijk iets diep begraven.
Ethan scheurde met zijn duim de naad aan de achterkant open.
Hij voelde dat de oude draad meegaf.
Hij groef met zijn autosleutels tot het gat groter werd.
Er viel een klein voorwerp in zijn handpalm.
Een microcassetterecorder.
Bekrast.
Een goedkoop exemplaar met ducttape aan één kant en krassen op het plastic venster.
Hij draaide het om, zijn vingers gevoelloos.
Zestien jaar.
Een deel van hem wilde het daar laten liggen, het terug in de doos stoppen, de doos onder het bed schuiven en vergeten dat hij het ooit had gezien.
Maar toen stelde hij zich Hannah voor, haar kleine vingertjes die over de gestikte naam van de beer streelden.
Hoe ze hem dicht tegen zich aan trok als ze in slaap viel op de bank, en hij stiekem de afstandsbediening uit haar slappe handje pakte.
Zij was zeven, hij was negen.
Hij had zijn moeder beloofd op haar te passen terwijl zij de rekeningen betaalde.
Hij had zijn hoofd gedraaid naar tekenfilms en cornflakes.
De deur kraakte achter hem open.
Toen hij omkeek, was de bank leeg.
De beer was weg.
Hannah ook.
Geen worsteling, geen voetafdrukken, alleen de hordeur die openzwaaide in de zomerse lucht.
Hij draaide de recorder om in zijn handpalm, half verwachtend dat hij vonken zou geven of zou sissen.
Dood, duidelijk.
Hij keek weer naar de beer, slap, nu hol, en voelde zijn maag omdraaien.
Waarom zou Dale, een oude man met een onschuldige glimlach, een vriendelijke buurman met zijn verhalen over het gratis repareren van hekken, dit onder zijn bed bewaren? Waarom zou hij Hannahs beer bewaren? Ethan stond te snel op.
De schoenendoos viel op het tapijt en de polaroidfoto’s vielen eruit.
Hij zag Dale grijnzen naast een gehavende pick-up.
Een vervaagde foto van Dale’s barbecue in de achtertuin.
Een andere met Allan leunend tegen de reling van de veranda, een sigaret bungelend aan zijn lip.
Hij stopte de beer onder zijn arm en stopte de recorder in zijn jaszak.
Zijn hart bonkte in zijn oren.
Die oude zure smaak van paniek die hij dacht jaren geleden begraven te hebben.
Buiten klonk de stem van de huisbaas vanuit de woonkamer, die vroeg of hij klaar was en of hij de dozen bij de stoeprand wilde stapelen.
Ethan gaf geen antwoord.
Hij stapte over de verspreide foto’s heen en drukte er een plat met zijn laars.
Allens scheve grijns staarde hem aan van onder zijn hiel.
Hij trok de deur achter zich dicht, de beer stevig tegen zijn borst gedrukt.
Hij had geen idee wat er op die band stond.
Hij wist niet waarom Dale het al die jaren verborgen had gehouden.
