We zijn vijf jaar getrouwd we zijn. In de vijf jaar dat ik wist dat mijn man voor polygaam en dat is onze kennis voor, kort voordat hij stierf. Nooit chavesa de details, niet veel ik aan het lezen was — ik dacht dat de pijn was nog nieuw en het was voor hem moeilijk.
Maar het hart is altijd een vreemd gevoel dat ik had. Bijna onmiddellijk bij het samen leven, begon ik wou dat ik had zijn graf te gaan. Niet omdat nieuwsgierigheid — meer interne schuld van een gevoel van Plicht. Excuses voor dat in zijn plaats in te nemen dat haar man te gaan wonen en ik ben blij. Kan en het klinkt dom, maar goed ik zou doen.
Mijn man weet zeker tegen. Gewoon niet me direct vroeg me om het niet te doen, zenuwachtig over, Brasso, het onderwerp verandert. Toen besloot ik dat ik gewoon nog niet gereed was.
Ik zou alles doen wat ik vertelde mijn man en ik gingen naar zijn eerste vrouw in het graf, net bloem onderhandelen en antwoorden te vinden. Maar zodra ik daar aankwam, de bloemen slip hitte van het moment, zodra het merkte…
De meest bizarre, zelfs het andere ding was: hij was nooit om er naartoe te gaan. Niet één keer. Eenmaal per maand, niet eens per jaar — over het algemeen nooit. Soms noem ik het: “kunnen we gaan?” Gevraagd mist doorgegeven indien niet, vraag ik, ook iets te zeggen op. Maar altijd voorkomt het antwoord, mag sprak, alsof ze bang was om te praten over dit onderwerp.
De loop van de tijd het mij hinderde.
Een dag geen beweging. Service na boeket bloemen heb ik gekocht en gingen alleen naar de begraafplaats. Zodat niets gezegd.
Graf onder het gaan, ik was op zoek voor mijn man ‘ s achternaam, ik was het lezen van de tekst, totdat de gewenste plaats daar ging ik. Maar toen we naderden, Nani Gamawa 
Zijn eerste vrouw in het graf bestaat niet. In het algemeen niets. Noch Steen, noch kruis, noch inscriptie. Lege plaats.
We gingen mijn ogen niet geloven. Hart verwoed prijs hoger is dan de andere zou, handen micacea. Terug naar slechts één advies meter is: hij is hier niet begraven. Maar waarom?
Later is de waarheid die ik heb geleerd. Het is de waarheid dat ben ik er bang voor.
Mijn man ‘ s eerste vrouw nog in leven was. En al die tijd mijn wisten van niets. Mijn man, twee gezinnen woonden onder zowel gelogen en ik werd misleid haar over de dood die extra vragen niet de opkomst van de efficiëntie.
En op dat moment, wanneer de begraafplaats boeketten in de handen stond, realiseerde ik me:
Ik ben niet gekomen om een dode vrouw…
Ik kwam tot mijn eigen familie-en gezinsleven, het Graf van uit.
