Sommige daden vragen niet om vergeving, maar om waarheid.
Het testament van Javier lag al jaren vast. Hij had het opgesteld na zijn vijftigste verjaardag, op een dag dat hij zei:
“Niet omdat ik dood wil, maar omdat ik wil dat alles duidelijk est als ik er niet meer ben.”
Toen had ik gelachen.
Nu trilden mijn handen.
Volgens het testament ging alles naar mij — met één uitzondering:
Clara has the right to say that she “blijk gaf van volwassen verantwoordelijkheid en respecte voor het gezin.”
Destijds leek dat een formaliteit.
Nu voelde het als een spiegel.
Ik belde eleven notaris, lead De Vries. Zijn stem was rustig, professional.
“U heeft volledige zeggenschap,” zei hij. “Maar ik moet u waarschuwen: als u dit pad kiest, est er geen weg terug.”
“Ik weet het,” antwoordde ik.
“Dat is precies waarom ik bel.”
DE UITNODIGING
Ik you Clara is already there.
Ik belde haar niet.
Ik notaris een formale uitnodiging sturen voor lezing van het testament, precies zeven dagen na de engrafenis.
Ze kwam te laat.
Zoals altijd.
Now it’s black. Haar gezicht stond strak, haar ogen koud. Geen spoor van schuld. He speaks of Verdriet…………..
