Een zachte klop klonk op de deur. Ik bevroor. Wie komt er op dit uur? Ik stapte naar voren en opende het een beetje. In de smalle kloof verschenen de angstige ogen van de oude huishoudster. Ze fluisterde, stem trilde:
“Als je wilt leven, kleed je dan om en ga nu via de achterdeur naar buiten. Schiet op, anders is het te laat.”
Ik stond verlamd. Mijn hart bonsde. Voordat ik kon reageren, verbreedde ze haar ogen en gebaarde ze om stilte. Die blik was geen grap. Een oerangst greep me, waardoor mijn handen trillen terwijl ze zich vastklampten aan mijn trouwjurk. Op dat moment hoorde ik duidelijk de voetstappen van mijn nieuwe man die de kamer naderde.
In een oogwenk moest ik kiezen: blijven of vluchten.
Ik haastte me in casual kleding, duwde de jurk onder het bed en gleed in de duisternis naar de achterdeur. Het smalle steegje buiten heeft me tot op het bot gekoeld. De meid duwde een oude houten poort open en drong er bij me op aan om te rennen. Ik durfde niet om te kijken, alleen haar zwakke instructie te horen:
“Ga rechtdoor, draai je niet om. Iemand wacht.”
Ik Rende alsof mijn hart zou barsten. Onder de donkere straatverlichting stond een motorfiets stil. Een vreemdeling van middelbare leeftijd trok me op de stoel en rende de nacht in. Het enige wat ik kon doen was me stevig vastklampen, tranen die ongecontroleerd stroomden.
Na bijna een uur weven door kronkelende wegen, stopten we bij een klein huisje aan de rand. De man leidde me naar binnen en sprak zachtjes: “blijf hier voor nu. Je bent veilig.”
Ik stortte in op een stoel,het lichaam leeg. Vragen stormde mijn geest: waarom heeft de meid me gered? Wat gebeurde er echt? Wie was precies de man met wie ik net getrouwd was?
Buiten was de nacht dik, maar binnen was er een storm begonnen.
Ik heb nauwelijks geslapen. Elk geluid van voorbijgaande auto ‘ s, elke verre hond blafte me rechtop. De man die me hier had gebracht zat stil op de veranda te roken, terwijl de gloed van zijn sigaret zijn sombere gezicht verlichtte. Ik durfde geen vragen te stellen, alleen in zijn ogen een mix van medelijden en oplettendheid te vangen.
Toen de dageraad aanbrak, verscheen de dienstmeid. Ik viel meteen op mijn knieën, bevend terwijl ik haar bedankte. Maar ze trok me alleen maar omhoog, stem hees:
“Je moet de waarheid kennen, alleen dan kun je jezelf redden.”
De waarheid ontvouwde zich. De familie van mijn man was verre van eenvoudig. Achter hun rijke façade stonden duistere bedrijven en verpletterende schulden. Mijn huwelijk was niet uit liefde, maar een transactie — ik was gekozen als schoondochter om schulden af te lossen.
De meid onthulde dat mijn nieuwe man een gewelddadig verleden had en een drugsverslaving. Twee jaar eerder had hij de dood van een jonge vrouw in het huis zelf veroorzaakt, maar zijn machtige familie begroef het schandaal. Sindsdien leefde iedereen in het huishouden in angst. Als ik die nacht was gebleven, was ik misschien zijn volgende slachtoffer geworden.
Een koude verspreidde zich door mij terwijl elk woord doorboorde als een mes. Ik herinnerde me zijn dreigende blik op de bruiloft, de pijnlijke greep van zijn hand tijdens het afscheid. Wat ik dacht dat gewone spanning was, was eigenlijk een waarschuwing.
De vreemdeling — die de verre neef van het dienstmeisje bleek te zijn- kwam tussenbeide:
Ze glimlachte, diepe rimpels geëtst in de hoeken van haar ogen:
“Alles wat ik wens is dat je in vrede leeft. Dat alleen al is genoeg voor mij.”
Maanden later verhuisde ik naar een andere stad, beginnend met niets. Het leven was nog steeds moeilijk, maar ik was tenminste vrij, niet langer achtervolgd door zijn angstaanjagende blik.
Sommige nachten, als ik het me herinner, huiver ik nog steeds. Maar tegelijkertijd voel ik dankbaarheid: dankbaarheid voor de dienstmeid die me nog een kans op leven gaf, en dankbaarheid voor mijn eigen moed om uit de duisternis te lopen.
Ik begreep één waarheid: voor sommige vrouwen is een huwelijksnacht het begin van geluk. Voor anderen is het het begin van een strijd om te overleven. Ik had het geluk om te ontsnappen-om te leven en dit verhaal te vertellen.
