Buren brachten soms soep of hout, maar over het algemeen was ze gewend alles zelf te doen. Die avond leek het weer gek geworden. De wind huilde alsof iemand enorm door het bos liep en bomen brak. De sneeuw viel horizontaal en sloeg pijnlijk op haar gezicht. De weg naar het dorp werd binnen enkele uren bedekt. Het zicht was zo slecht dat zelfs het naburige huis nauwelijks zichtbaar was.
De grootmoeder zat bij de kachel en verwarmde haar koude handen, terwijl ze luisterde naar de wind die tegen de muren sloeg. En plotseling — drie harde kloppen op de deur. Ze versteende. Bij dit weer en op dit tijdstip loopt niemand zomaar. Zou er iets vreselijks gebeurd zijn? Ze liep voorzichtig naar de deur en opende die iets. Op de drempel stonden vier sterke mannen in zwarte kleding. Kort haar, zware blikken, tatoeages op armen en nek. Eén van hen hield een grote zwarte sporttas vast.
— Goedenavond, grootmoeder, — zei een van hen. — Mogen we vannacht blijven? De weg is dichtgesneeuwd; we kunnen niet weg. We zijn netjes, we veroorzaken geen problemen.
— Ik ben alleen, — antwoordde ze zacht. — Er is bijna geen ruimte. En ik heb niets om jullie te voeden.
— We hebben niets nodig. We willen alleen de nacht doorkomen.
De grootmoeder keek naar hun gezichten, en vervolgens naar de sneeuwstorm achter hen. De deur sluiten zou betekenen dat ze buiten in de kou zouden blijven. Ze had medelijden.
— Kom binnen, — zei ze uiteindelijk.
Binnen in het huis gedroegen de mannen zich rustig. Ze deden hun schoenen uit en gingen bij de kachel zitten. Grootmoeder zette het overgebleven brood op tafel, schonk heet water en deed hout in het vuur. Toen een van de mannen de tas opende om schone kleren te pakken, zag ze per ongeluk iets zwaars, metalen en een stapel geld gebonden met een elastiek. Ze keek weg, maar begreep dat er gevaarlijke mensen voor haar stonden en dat ze voorzichtig moest zijn.
De nacht verliep gespannen. Grootmoeder sliep nauwelijks en luisterde naar elk geluid. Maar het huis was stil. ’s Ochtends echter gebeurde er iets dat het hele dorp schokte 😱😲
Vroeg in de ochtend stonden de mannen eerder op dan de gastvrouw. Ze hoorde lawaai in de tuin en keek voorzichtig uit het raam. Eén van hen stond al op het dak en bevestigde een rotte metalen plaat die altijd lekte. De tweede hakte hout en stapelde het netjes bij de muur. De derde haalde water uit de put. De vierde repareerde de scheve poort. Ze ging naar de veranda en keek zwijgend naar hen, alsof het hun eigen huis was.
Toen de sneeuwstorm ging liggen en de weg weer zichtbaar werd, maakten de mannen zich klaar om te vertrekken. Het huis werd weer leeg en stil. Voor vertrek legde de eerste een netjes gestapelde bundel geld op tafel.
— Dit is voor uw vriendelijkheid, — zei hij. — En omdat u ons niet als criminelen hebt bekeken.
— Of u criminelen bent of niet, — antwoordde grootmoeder rustig, — weet u zelf. Maar ik kon u niet buiten laten.
Ze knikten en liepen het bospad op. Toen de buren ontdekten wie ze had binnengehaald, sprak het hele dorp erover. Sommigen zeiden dat ze geluk had, anderen dat ze fortuinlijk was. Maar wat haar het meest raakte, was een eenvoudige waarheid: in één nacht besefte ze dat soms de meest angstaanjagend uitziende mensen dankbaarder zijn dan degenen die jarenlang naast je hebben gewoond zonder de kou of eenzaamheid op te merken.
